สี่พารามิเตอร์ในการเลือกปั๊มสำหรับสายบรรจุภัณฑ์สุญญากาศอาหาร: ปริมาตรห้อง, ความดันตกค้างเป้าหมาย, อัตราการสูบที่มีประสิทธิผล และอัตราการรั่ว

การเลือกปั๊มสำหรับสายบรรจุภัณฑ์สุญญากาศอาหาร มักถูกชักนำให้เข้าใจผิดด้วยตัวเลขเดียวคือ «อัตราการสูบกี่ m³/h» ปั๊ม 40 m³/h ตัวเดียวกัน เมื่อติดตั้งบนเครื่องห้องเดี่ยวรุ่น 400 จะเร็วจนแทบไม่รู้สึก แต่เมื่อต่อกับเครื่องสองห้องรุ่น 600 กลับติดขัดจังหวะการทำงาน; กลับกัน หากยัดปั๊ม 100 m³/h ลงในห้องเล็ก 20 L สิ่งที่ได้เพิ่มขึ้นมีเพียงค่าไฟ เสียงรบกวน และพื้นที่ติดตั้ง สิ่งที่กำหนดการเลือกจริง ๆ คือตัวเลขสี่ค่าที่คำนวณได้: แต่ละจังหวะต้องสูบอากาศออกเท่าไร, ความดันตกค้างเป้าหมายในถุง, อัตราการสูบที่มีประสิทธิผลหลังหักการสูญเสียในท่อ, และอากาศที่รั่วเข้ามาในห้องและถุง เมื่อคำนวณทั้งสี่ค่าไปทีละตัว รุ่นปั๊มก็แทบจะถูกกำหนดลงตัว

1. พารามิเตอร์ 1: แต่ละจังหวะต้องสูบอากาศออกเท่าไร

เริ่มจากคำนวณอัตราการไหลเชิงเรขาคณิตก่อน โดยยังไม่ดูปั๊ม

ยกตัวอย่างเครื่องสองห้องรุ่น 600 ที่พบทั่วไป ห้องสุญญากาศเดี่ยวมีขนาด 600 × 550 × 120 mm ปริมาตร 39.6 L ปัดเป็น 40 L ถุง ผลิตภัณฑ์ และถาดจะกินพื้นที่ไปส่วนหนึ่ง ปริมาตรสุทธิจริงอยู่ที่ประมาณ 85%~90% ของค่าที่ระบุ การประเมินทางวิศวกรรมใช้ 40 L แบบเผื่อไว้ ไม่ลดทอน

ผลผลิต 600 ถุง/ชั่วโมง หรือ 10 ถุง/นาที เครื่องสองห้องทำงานสลับกันสองห้อง แต่ละห้องเดิน 5 รอบต่อนาที ปริมาตรอากาศที่ความดันบรรยากาศซึ่งถูกสูบออกในแต่ละรอบ:

  • 5 ครั้ง/นาที × 40 L = 200 L/min = 12 m³/h (อัตราการไหลเชิงเรขาคณิต)

12 m³/h นี้คืออัตราการไหลเชิงปริมาตรที่ «ย้าย» อากาศที่ความดันบรรยากาศออกไป ในระหว่างการสูบ ความดันในห้องลดลงตลอด อัตราการไหลเชิงปริมาตรของก๊าซที่ถูกดูดเข้าปากปั๊มก็ลดลงตาม ดังนั้นอัตราการสูบตามชื่อต้องเป็นหลายเท่าของอัตราการไหลเชิงเรขาคณิตนี้

บทความที่เกี่ยวข้อง

ต้องการคำแนะนำในการเลือกรุ่นหรือขอใบเสนอราคา?

กรุณาระบุอัตราการสูบที่ต้องการ สุญญากาศสูงสุด ชนิดก๊าซ ฝุ่นและสภาวะการกัดกร่อน รูปแบบการทำงานและแหล่งจ่ายไฟ เราจะแนะนำรุ่นตามสภาพการใช้งาน

ติดต่อเรา